Coma fan tutte

Coma fan Cosi fan tutte La scuola degli amanti, l’escòla deis amadors, es ansin que sotatitolèt son Cosi fan tutte (coma fan totei lei fremas) Lorenzo Da Ponte, lo libretista de Mozart, per aquesto opera que fuguèt jogat per premier còp a Viena en 1790. L’istòria n’es polida : un vièlh pistachier jòga que leis calinhairitz de sei dos amics jovents li demoraràn pas fidèlas mai d’una jornada soncò s’enanavan. E de debanar un cabedèu plen d’umor e de sen que la servanta dei damisèlas sierve ambé finessa. La bèla finida n’es filosofica.

L’istòria se deu debanar dins la baia de Napla, e, la bèla idèa de la decoratritz greca Chloé Obolensky, vaquí la baia de Cassís que pareisse en fons de scena, e de va mostrar tot de lòng dei tres oras que rebombèla aquela istòria saborosa.
Au contrari, la mesa en scena d’Abbas Kiarostami, sarra de pròche un grand classic sensa ofrir un biais novèu de legir l’òbra de Mozart. Una originalitat, dins lo trabalh dau cineaste persan, es de laissar veire passar sus la scèna lei obriers que te carrejan lei mòbles entre lei scènas. De saupre que i a de gens que s’afanan en rèira-scena, perque non ? Sensa elei, ges d’escpectacle. E Kiarostami vòu que pareisse que i aviá un meteire en scena. Nos ditz que siam au teatre, segur. Pecaire. Nos o ramenta encara en cineasta, qu’a la finida emplegarà mai un film per la sembla-nòça deis amadors. Se li mòstra un orquèstra que jòga dau temps que l’orquestra vertadier, eu, demòra dins la fòssa... Una rason d’èstre deçauput, es la direccion musicala de Cristòuf Rousset, que se tirassa. L’a de segur mai d’un biais de menar lo trin, mai una òbra tant viva e beluguejanta s’ameritariá mai d’enevans. Au contrari, es puslèu impersonalament que jògan lei Talens lirics dau Cristòfe Rousset. Ren de veire, ailàs, ambe la meteissa òbra jogada fa dos ans as Ais per Daniel Harding. Aquesta annada, pogueriam pasmens remarcar a quauquei bòns cantaires coma Sofia Soloviy, que jòga Fiordiligi de la votz de velós, ò coma lo bariton Edwin Crossle-Mercer, un Guglielmo que canta e sap jogar.

Pasmens, Mozart e Da Ponte nos i convidan per la conclusion de Cosi, pas besonh de faire tot un plantier soncò trobam pas lo melhor deis espectacles qu’esperaviam. Es ambe rason que se fau dire qu’èra pron d’ausir quauquei bòns cantaires, de se dire que la diversitat culturala vouguda per lo Festivau èra pas una marrida idèa, Idée de mise en scène d’un cinéaste : mettre en regard l’orchestre qui joue et le film de l’orchestre qui joue...la scène du faux mariage a la fin du second acte renvoie le théâtre à sa théâtralité. e que dins la cort de l’Aquevescat, au calabrun, avans just que s’enauçèsson lei premierei nòtas, leis aucelons nos faguèron sa simfonia, coma èran a se cercar la plaça la melhora sus lei cornissas.