Marseille fera entendre Salammbô
Lei programas dei teatres lirics
de Marselha a Saïgon n’en
fuguèron clafits, d’òbras d’Ernest
Reyer, subretot de son Sigurd. Mai
èra au moment que lo sègle XIX
virava en XXen. Tombèt puei planplan
dins lo demembrier. En 1973
encara, l’enregistrèt en cò d’Unique
Opéra Recording, Manuel
Rosenthal, ambé l’Andrieva
Esposito. E se donèt en junh de
1995 a Opera de Marselha, sens
oblidar, coma se deu,lo cavau
blanc de la mesa en scena (e que
cada còp caga sus lo pontin !), amb
un tenòr valent, Alberto Cupido, e
una Brunehilde poposa dau pivèu
embelinaire, Francesca Pollet, sota
la maceta de Dietfried Bernet. Franc
d’aqueleis apareissudas, l’òbra de
Reyer s’es quasi oblidada.
Per ansin es de remarca que l’Opera de Marselha done son autra òbra grand, mai rara encara que Sigurd, Salammbô. Ben d’onor, estènt que França Musica (un còp fa pas còmpte...) l’enregistrarà e que lo tenor Joan-Felip Lafont i cantarà, sota la maceta de Lawrence Foster. Durbirà, dau 27 au 5 d’octobre que venon, la sason lirica foceana.
L’òbra de Gustau Flaubert qu’adaptèt lo libretista Camille du Locle amb Alfred Blau e Reyer, inspirèt aquel opera que donat per premier còp a Brussels en febrier de 1890. A Marselha se poguèt plus ausir despuei lo 20 d’octòbre de 1940 !
E Reyer èra marselhés. La plaça de l’Opera n’en pòrta lo nom. Lo brave Ernest eu èra afogat de l’òbra de Wagner, e de mitologia germanò-escandinava. A se demandar s’es pas la rason que se joguèron plus gaire seis òbras, après 1918. Aquò empacha pas, au caire musicau, qu’es un compausitor francés dei largadas luminosas coma Berlioz, quand un Wagner entraïna sei remolins sorn, que a ieu, me levan l’alen ! Profichem aquela automnada, que riscam d’esperar la mitat d’un sègle per ausir encara de Reyer a Marselha. E marquem-lo sus nòstrei sauvamemòrias.
Per ansin es de remarca que l’Opera de Marselha done son autra òbra grand, mai rara encara que Sigurd, Salammbô. Ben d’onor, estènt que França Musica (un còp fa pas còmpte...) l’enregistrarà e que lo tenor Joan-Felip Lafont i cantarà, sota la maceta de Lawrence Foster. Durbirà, dau 27 au 5 d’octobre que venon, la sason lirica foceana.
L’òbra de Gustau Flaubert qu’adaptèt lo libretista Camille du Locle amb Alfred Blau e Reyer, inspirèt aquel opera que donat per premier còp a Brussels en febrier de 1890. A Marselha se poguèt plus ausir despuei lo 20 d’octòbre de 1940 !
E Reyer èra marselhés. La plaça de l’Opera n’en pòrta lo nom. Lo brave Ernest eu èra afogat de l’òbra de Wagner, e de mitologia germanò-escandinava. A se demandar s’es pas la rason que se joguèron plus gaire seis òbras, après 1918. Aquò empacha pas, au caire musicau, qu’es un compausitor francés dei largadas luminosas coma Berlioz, quand un Wagner entraïna sei remolins sorn, que a ieu, me levan l’alen ! Profichem aquela automnada, que riscam d’esperar la mitat d’un sègle per ausir encara de Reyer a Marselha. E marquem-lo sus nòstrei sauvamemòrias.
Pòrtfòlio
P.S.
27 et 30 septembre, 2 octobre à 20 h, et dimanche 5 à 14 h 30.A souligner, la conférence «Ernest Reyer musicien orientaliste»
le dimanche 5 octobre à 11 h au Foyer de l’Opéra de Marseille. Rens. Tel. 04 91 55 11 10.
Respòndre a aquel article
Copyright Jornau AQUO d'AQUI, tot article se pòt reprodurre ambé la mencion de sa fònt.
Escriure au Oebmèstre
RSS 2.0
| Plan dau sit
| Espaci privat
| 
| esqueleta
Escriure au Oebmèstre
RSS 2.0
| Plan dau sit
| Espaci privat
|
| esqueleta