Décors d’opéra cherchent maisons où se montrer

Fa un brave moment qu’espèron de tornar au davant dau pontin, lei centenaus d’abilhaments de teatre que faguèron miranda au Festivau d’art liric sestian. Se fau sovenir qu’Andrieu Masson, Malcles, Balthus e Clavé i fuguèron ! Lei vaquí ara estremats sota un cubèrt dau país sestian, a se demandar se lei poders publics lei voudràn bèn desplegar per un public apassionat d’opera. Se l’idèia fa camin, lo luòc eu demòra de trobar. Quatre ans fa la Ciutat d’Ais recobrèt la màger part d’aquelei produccions qu’istavan a Venèlas, luec que se fabregan ara lei decòrs dei operas dau festivau. La societat dau Casino d’Ais, ara dau grope Partouche, faguèt dona dei sieus. Vènon, aquelei, deis annadas 1948 a 1972. Son istorics e lei mai interessants que mòstran lo caminament d’un opera que cercava de se renovar.

Teresa Stich Randall et Nathalie Dessay les ont porté

Mai leis arnas ne’n fan sa bala ! «Nos manca un luec per lei mostrar dignament» nos disiá a la finida de junh Patricia Larnaudie, la delegada a la Cultura de Marisa Joissains, l’UMP que vèn de reprendre son sèti de deputat en 2007 e de premier cònsol en 2008. La crisi immobiliera entrepacha doncas la Vila de porgir un luec museau modèrn qu’òfre en totei lo plaser de conóisser l’art d’aqueleis artistes famós que faguèron lo Festivau. Una pontannada que recampa dins lo sovenir la musica de Mozart ambe de mèstre de maceta coma Hans Rosbaud, ò William Christie, e mai de cantairitz talas coma Teresa Stich Randall, Karita Matilla e Natalia Dessay… que l’escrinh d’aquela beutat vocala ne’n fuguèron justament lei decòrs d’Adolfe Mourron, mai conoissut sota l’escais de Cassandre, ò de l’arquitècte Arduino Cantafòra, eca. Lei laissar de caire seriá nèci.

La Ville a multiplié les scènes mais ne trouve pas un lieu pour les costumes de scène

Un òme se levèt pasmens un brave mafre per assajar de recampar dessenhs, maquetas de decòrs, abilhatges istorics, e ambe gaire de dardenas, tot de lòng deis annadas 1990, Bruno Ely, qu’èra conservator dau musèu dei Tapissariás. Nos disiá, fa un an, son espèr de veire se complir au Palais de Arquevescat, luec emblematic que s’i donèron pròches leis operas mai bèus dau començament dau Festivau, «un ostau dau Festivau, onte se podrián valorizar lei colleccions». E sembla que veniá l’idèa dau director nòu dau Festivau, Bernat Foccroule. Mai aqueu a pas quicat quora li demanderiam, que laissèt parlar l’ajoncha delegada. Ela nos diguèt qu’èran encara a cercar una sosta per leis vèstits istorics. “Sembla pasmens que l’idèa s’impausarà dau fach qu’avèm una tant bèla colleccion dins una ciutat que lo festivau atira tant de monde” dítz sénher Ely, optimista. Mai la realitat economica es aquela d’una ciutat que vòu mestresar sei projèctes, e aquelei còstan. Mai devon agradar a la partida la mai rica deis Sestians, aquelei qu’asseguran l’eleccion de dòna Joissains. Es per aquò que tempta de far pagar per d’autrei çò que sembla pas tant essenciau. Mai fau dire que lo Festivau sestian chabís un budget de quasi 20 millions d’euròs, que solet lo quart vèn de recetas, e un terç d’ajudas publicas, valent a dire 6,3 ME. Se compren la plaça que tènon leis collectivitats. Totei vòlon pas pagar una politica de prestitge dau municipe sestian. Aquela se sente coma facha per lei mai rics deis estatjants.

Per ansin Ais s’es passat de l’ajuda dau Conseu generau 13, que voliá pas contribuir a pagar lo Teatre Grand de Provença per quasi 60 ME en 2007. Segur que donava un imatge ufanós a la ciutat. Que fin finala en qué bòn se preissar tant de presentar en totei aquelei charchèlis de teissuts ? en que bòn remembrar tantei pantais e mai istòrias ? La rason de se preissar, lo municipe la vetz pas. La bèla finida d’aqueu patrimòni ? Deman farà jorn.